Adalet ve Kalkınma Partisi, CHP İstanbul adayı Kemal Kılıçdaroğlu’na bir tuzak hazırlıyor.

Ve, ben Kılıçdaroğlu’nun bu tuzağın farkında olduğundan çok emin değilim.

Kılıçdaroğlu 2008 senesinin sonlarına doğru siyasette büyük bir çıkış yaptı.

Toplum beklentilerine denk düşen yeni bir profil çiziyor, bunun yanı sıra söylediklerini belgelerle ispatlıyordu.

6 senelik iktidarı boyunca sürekli yolsuzluklardan söz edilmesine rağmen, iktidar partisi bu nedenle hiçbirşeyden feragat etmek zorunda kalmamıştı.

Herkes söylüyor ama söylediğiyle kalıyor, Başbakan Erdoğan kendi tasarruflarından bir milim geri adım atmıyordu.

Kendinin sarsılmazlığı konusunda çok emindi hatta.

Bu denge, ki bu tarz bir siyasal denge her toplum için bir siyasal karabasandır, Kemal Kılıçdaroğlu ile değişti.

Kılıçdaroğlu bu dengeyi bozma konusunda sonuç aldı ve Adalet Kalkınma Partisi’nin Başbakan’a çok yakın ve Başbakan korumalı iki ağır topu siyasetten çekilmek zorunda kaldı.

Bu olay toplumun sadece AKP’ye muhalif kesimlerinde değil, her kesimde büyük bir etki oluşturdu ve Kemal Kılıçdaroğlu azam bir çekim merkezi haline geldi.

Kılıçdaroğlu’nun bir farkı da siyasi muhalefeti alışıldık bir laf ve ağız kalabalığı ile değil, soğukkanlı, somut, kendini ve ne dediğini bilen bir tarzda yapması ve ciddi, güvenilir bir profil çizmesiydi.

Ve, Kılıçdaroğlu Şaban Dişli ve Mir Dengir Fırat’la etkili iki sonuç aldıktan sonra Adalet ve Kalkınma Partisi Kılıçdaroğlu alarmına geçti.

Kılıçdaroğlu çünkü sadece hükümete muhalif kesimleri değil, ılımlı, merkez, sağ, sol vs. kesimlere hatta AKP’nin içine de sirayet edecek bir etkiye sahip olmuştu.

Kılıçdaroğlu’nun bu etki alanı siyaseten çok riskliydi.

Bahsettiği konuların kulvarına girmek ise, hiç akılcı değildi.

Belge, yolsuzluk vs. gibi işlerde Kılıçdaroğlu kulvarı tehlikeliydi.

Bunun için onu daha farklı bir kulvara çekmek lazımdı.

O nedenle, Adalet ve Kalkınma Partisi ve Başbakan önce Kılıçdaroğlu’na “sevimli” bir eksende yönelerek, “İstanbul’da eline adres verseniz bulamaz” mizansenine başladılar.

Toplumda sempati sahibi kişilere karşı sert siyasal söylemler kullanılması inandırıcı olmayacağından, bu tarz mizansenlerle karikatürize etme, karikatürize etme yoluyla “sevimlileştirerek” etkisizleştirme çabası Adalet ve Kalkınma Partisi için daha elverişli bir yol çünkü.

Ve, Kılıçdaroğlu’nu, “yol bulamama, çizme giyme, giyememe” vs. gibi gayri-ciddi, konuyla ve meselelerle alakası olmayan bir kulvarda marjinalize etme çabasına yönelik bir yol bu.

Bir yol da, Hükümet’e yakın basının Kılıçdaroğlu’nu tanımayan, izledikleri televizyonlar yoluyla onun hakkında izlenim ve bilgi sahibi olmaları mümkün olmayan seçmen kesimlerini etkilemek amacıyla Kılıçdaroğlu hakkında tamamen asılsız, yalan, yanlış bilgilerin sürekli ve ısrarla yayılarak hükümete oy veren seçmen kesimlerinden duygusal olarak izole etmeye çalışmak şeklinde tezahür etti.

İkinci yola karşı önlem almak biraz daha zor olabilir ama Kılıçdaroğlu’nun birinci yola, yani karikatürize edilerek etkisizleştirilme ve ağırlık kaybettirme çabasına karşı dikkatli olması ve bu yolda önüne serilen “yem”lere yaklaşmaması, yani bu tür konulara cevap vermemesi ve bu kulvarı muhatap almaması gerekir.

Kılıçdaroğlu’na, “Sen yolsuzsun, zamanında şu işi şöyle kötü yaptın, böyle kötü yönettin vs.” gibi söylemlerle dokunabilmek mümkün olmadığı ve onu casual ve gayri-ciddi esprilerin konusu haline getirerek ağırlığını yok etmekten başka bir yol olmadığı için, Kılıçdaroğlu’nun bu yolu by-pass etmesi lazım.

Yani, bu konularda konuşan Başbakan’a veya başkalarına cevap vermemesi, örneğin İstanbul’da yol bulabileceğini ispat etmeye çalışmaması, bu konuları es geçerek kendi gündemini oluşturması ve sadece kendi gündemi ekseninde konuşması ve görüş beyan etmesi lazım.

Ve, de.

Cevap veren değil, soru soran konumunu asla kaybetmemesi lazım.